Artykuł stanowi kontynuację zagadnień przedstawionych w [1], gdzie opisano autorskie stanowisko badawcze do wyznaczenia wytrzymałości na ścinanie połączenia między ścianami murowanymi. Zaprezentowana tam metoda obejmuje zarówno przygotowanie próbek, jak i sposób ich badania. W tym arktykle skoncentrowano się na interpretacji wyników z badań laboratoryjnych. Celem nowej procedury, zbieżnej z zapisami PN-EN 1052-3:2007 [2], jest opracowanie zasad postępowania, które pozwolą na uzyskanie wyników uniwersalnych i powtarzalnych, a tym samym umożliwią rzetelne porównywanie parametrów wytrzymałościowych różnych rozwiązań materiałowych stosowanych w konstrukcjach murowanych.
Czytaj więcej...
Sposób zamocowania ścian do innych przegród w budynku zależy przede wszystkim od ich funkcji oraz wymagań statycznych. Liczba oraz rozmieszczenie swobodnych krawędzi ściany wpływają na jej wymiary dopuszczalne [1]. Sposób połączenia przegrody z komorą akustyczną wpływa także na izolacyjność akustyczną [2]. W artykule przeanalizowano wpływ materiału zastosowanego do połączenia ściany z komorą akustyczną na izolacyjność akustyczną przegrody. Analizę przeprowadzono na przykładzie ściany z elementów Ytong Panel – modułowych paneli z ABK.
Czytaj więcej...
Autoklawizowany beton komórkowy (ABK) jest materiałem budowlanym o dużej i wciąż zwiększającej się popularności w Polsce i na świecie. Jego lekkość, doskonała izolacyjność cieplna, łatwość obróbki oraz możliwość szybkiego wznoszenia sprawiają, że jest chętnie wykorzystywany w budownictwie mieszkaniowym, komercyjnym i przemysłowym. Nawet najlepsze właściwości materiału nie zagwarantują jednak trwałości i efektywności energetycznej budynku, jeśli nie zostanie on prawidłowo zastosowany. W artykule omówiono najczęstsze błędy wykonawcze przy wznoszeniu ścian z ABK oraz ich wpływ na trwałość i parametry użytkowe przegród budowlanych.
Czytaj więcej...
Przed rozpoczęciem robót murarskich należy nie tylko skompletować elementy murowe, ale również dobrać do nich odpowiednią zaprawę murarską i inne akcesoria. Powinno się to zrobić, bazując na informacjach zamieszczonych w projekcie. Każdy projektant przyjmuje pewne założenia projektowe. W przypadku obliczania nośności murów określa rodzaj elementów murowych, zaprawę murarską oraz rozwiązania wzmocnień murów w postaci odpowiedniego zbrojenia i elementów żelbetowych (rdzeni, rygli wieńców).
Czytaj więcej...
W nowej normie PN-EN 1996-1-1 [1] nie podano „jawnej” definicji ściany wypełniającej, dokonując jedynie podziału na ściany nośne i ściany nienośne. Zgodnie z eurokodem za ściany nośne uważa się ściany zaprojektowane do przenoszenia obciążenia użytkowego oprócz ciężaru własnego, natomiast ścianami nienośnymi nazwano ściany, które mogą być usunięte bez uszczerbku dla integralności konstrukcji obiektu. Ściany wypełniające mogą być zatem ścianami nośnymi, jeżeli przejmują dodatkowe obciążenia ze szkieletu, który wypełniają lub gdy są obciążone poziomo. Podparcie ściany wypełniającej lub osłonowej można zaprojektować wzdłuż dwóch, trzech lub czterech krawędzi [2, 3, 4]. W artykule omówiono zasady prawidłowego łączenia murowanych ścian wypełniających z elementami konstrukcji budynków.
Czytaj więcej...
Połączenia ścian murowanych są nadal słabo poznaną i niedocenianą dziedziną – zarówno w odniesieniu do ścian konstrukcyjnych, jak i nienośnych. Istniejące metody łączenia, takie jak stosowanie komercyjnych łączników [1] czy zbrojenia wypuszczonego z jednej ściany na drugą nie zawsze spełnią oczekiwania dotyczące nośności, użytkowalności i trwałości, szczególnie w sytuacji braku kompleksowych danych eksperymentalnych i ujednoliconych procedur badawczych. W artykule zaproponowano nową, prostą i ekonomiczną metodę łączenia ścian nienośnych za pomocą przestrzennie ułożonej siatki zbrojeniowej, która zwiększa nośność i ogranicza przemieszczenie mechaniczne połączenia ścian. Rozwiązanie to ma za zadanie nie tylko korzystnie wpłynąć na warunki ULS i SLS, ale także zapewnić łatwość wykonania i montażu bez nadmiernego wzrostu kosztów.
Czytaj więcej...
Historia produkcji autoklawizowanego betonu komórkowego (ABK) rozpoczęła się 100 lat temu,w1923 r. w Szwecji, kiedy Axel Eriksson wyprodukował pierwszą partię tego wyrobu z zastosowaniem pary wodnej pod wysokim ciśnieniem. Wkrótce okazało się, że ABK nie tylko umożliwiał szybkie wznoszenie budynków, ale pozwolił uchronić niewyobrażalne ilości lasów przed wyrębem w celu pozyskania drewna budowlanego, a także cechował się dobrymi parametrami izolacyjności termicznej i wystarczającą wytrzymałością na ściskanie. Przez lata technologia produkcji ABK zmieniała się, a jego popularność na całym świecie rośnie. Mając na uwadze coraz bardziej rygorystyczne podejście do kwestii środowiskowych, należy zadać sobie pytanie: czy po ponad stu latach od rozpoczęcia produkcji betonu komórkowego nadal możemy twierdzić, że jest ekologiczny.
Czytaj więcej...
Start 
