Dochodzenie roszczeń odszkodowawczych od dewelopera przez wspólnotę mieszkaniową w związku z wadami posadzki w wielostanowiskowym garażu podziemnym

dr Joanna Głowacka

Punktem wyjścia analizy zagadnienia dotyczącego możliwości dochodzenia przez wspólnotę mieszkaniową roszczeń odszkodowawczych związanych z wadami fizycznymi części wspólnych budynku jest omówienie statusu prawnego wspólnoty mieszkaniowej jako podmiotu praw i obowiązków w obrocie cywilnym. Podstawę prawną funkcjonowania wspólnot mieszkaniowych stanowi ustawa z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Przepisy ustawy budziły w praktyce wątpliwości interpretacyjne, czego skutkiem jest bogate orzecznictwo sądów dotyczące różnych zagadnień związanych z funkcjonowaniem wspólnot mieszkaniowych, w tym również, uchwał Sądu Najwyższego stanowiących zasady prawne (np. uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego/zasada prawna/z 21 grudnia 2007 r. III CZP 65/07, OSNC 2008 nr 7 – 8, poz. 69). Podstawowym zagadnieniem wymagającym wykładni sądowej były kwestie statusu prawnego wspólnoty mieszkaniowej jako podmiotu praw i obowiązków oraz wyznaczenia zakresu czynności, do podejmowania których wspólnota mieszkaniowa jest uprawniona. Od tego zależy, w jakim zakresie wspólnota mieszkaniowa może podejmować działania, w tym procesowe, w celu dochodzenia roszczeń odszkodowawczych związanych z nieruchomością wspólną. 

Materiały Budowlane 07/2025, strona 255-257 (spis treści >>)

AVASIL

jrs.pl

Materiały Budowlane 07/2025, strona 254 (spis treści >>)

80-lecie Wydziału Inżynierii Lądowej Politechniki Krakowskiej

11 czerwca br. odbyło się uroczyste posiedzenie Rady Naukowej i Kolegium Wydziału Inżynierii Lądowej (WIL) Politechniki Krakowskiej z okazji jubileuszu 80-lecia Wydziału. W uroczystości uczestniczyli przedstawiciele władz Krakowa i Politechniki Krakowskiej oraz innych uczelni, a także współpracujących firm i grono pracowników Wydziału.

O przyszłości, teraźniejszości i wyzwaniach na przyszłość mówiła dr hab. inż. Lucyna Domagała, prof. PK, dziekan WIL. Wystąpienia mieli też dziekani wcześniejszych kadencji: prof. dr hab. inż. Andrzej Szarata (2016/17 – 2022/23), obecnie rektor Politechniki Krakowskiej; prof. dr hab. inż. Tadeusz Tatara (2008/09 – 2015/16); prof. dr hab. inż. Jacek Śliwiński (2002/03 – 2007/08); prof. dr hab. inż. Kazimierz Furtak (1996/97 – 2001/02) oraz prof. dr hab. inż. Stefan Piechnik (1968/69 – 1972/73 i 1984/85 – 1989/90), którzy wspominali najważniejsze wydarzenia z okresu, kiedy kierowali Wydziałem.

Wystąpienie dr hab. inż. Lucyny Domagały, prof. PK Fot. G. Furmańczyk

Historia Wydziału Inżynierii Lądowej jest ściśle związana z powstaniem Politechniki Krakowskiej w 1945 r., która wówczas fukcjonowała jako wydzielona część Akademii Górniczej. Za początek działalności obecnego Wydziału Inżynierii Lądowej przyjmuje się 5 października 1945 r., ale pierwsze zajęcia dydaktyczne odbyły się 6 czerwca 1945 r. Był to wówczas Wydział Budownictwa Lądowego, który następnie przyjął nazwę Wydział Budownictwa Lądowego i Wodnego, aw1953 r. nastąpił podział na dwie jednostki: Wydział Budownictwa Lądowego oraz Wydział Budownictwa Wodnego. Rok później wyodrębiono Wydziały Politechniczne z Akademii Górniczej i stały się wydziałami Politechniki Krakowskiej.

W 1955 r., po likwidacji działającej w Krakowie Wieczorowej Szkoły Inżynierskiej, Wydział Budownictwa Lądowego PK zaczął prowadzić Studia Wieczorowe dla Pracujących. Stopniowo wprowadzono również działalność naukowo- badawczą m.in. w takich zagadnieniach, jak: konstrukcje betonowe i stalowe; budownictwo mostowe i podziemne; dynamika budowli; budownictwo energooszczędne i proekologiczne. Dynamicznie rozwijała się też współpraca z ośrodkami naukowymi w kraju i za granicą oraz z przedsiębiorstwami wykonawczymi, przemysłowymi, podmiotami gospodarczymi i samorządowymi. Dzięki temu wiele opracowań zostało wdrożonych nie tylko w Krakowie i Małopolsce, ale w całym kraju i poza jego granicami.

W 1970 r. doszło do zmiany organizacyjnej na Wydziale. Rozwiązano 11 katedr, a w ich miejsce powołano 4 instytuty. Kolejne dwa powstały w latach dziewięć dziesiątych XX wieku. W ramach instytutów utworzono katedry i zakłady. 1 września 1987 r. nastąpiła zamiana nazwy na Wydział Inżynierii Lądowej. Należy on do najlepszych wydziałów macierzystej uczelni, a także do czołówki wydziałów budownictwa w naszym kraju. Z Wydziału Inżynierii Lądowej wywodzi się dziewięciu rektorów Politechniki Krakowskiej (z osiemnastu dotychczasowych). Jest to obecnie największy wydział budownictwa w Polsce, na którym studiuje ponad 3000 studentów.

Jak podkreśliła dziekan Lucyna Domagała, w najbliższych latach niezbędne będzie: zwiększenie zakresu zajęć praktycznych w ramach programu studiów; rozwój innowacyjnych kierunków badań; wspieranie młodej kadry naukowej; dalsze zacieśnienie współpracy z otoczeniem społeczno-gospodarczym oraz kolejne inwestycje w infrastrukturę naukowo-dydaktyczną. 

Materiały Budowlane 07/2025, strona 254 (spis treści >>)

III Seminarium „Mosty. Budowa, wzmacnianie, przebudowa”

5 – 6 czerwca br. odbyło się w Poznaniu III Seminarium pt. „Mosty. Budowa, wzmacnianie, przebudowa” zorganizowane przez Oddział Wielkopolski Związku Mostowców Reczypospolitej Polskiej (ZMRP) oraz firmy: DWD Service Sp. z o.o. i SMP Projektanci sp. z o.o. sp. k., pod patronatem honorowym Prezydenta Miasta Poznania i Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa oraz patronatem medialnym m.in. miesięcznika „Materiały Budowlane”. Stanowi ono kontynuację dotychczasowych trzydziestu edycji seminarium „Współczesne metody budowy, wzmacniania i przebudowy mostów”, współtworzonego przez mostowców z Wielkopolski. W tegorocznym spotkaniu uczestniczyło ok. 300 osób wśród których byli przedstawiciele: uczelni i ośrodków naukowo‑badawczych; biur projektowych; firm wykonawczych; administracji państwowej i samorządowej zajmującej się budową i utrzymanie obiektów inżynierskich; producentów i dystrybutorów materiałów/urządzeń oraz studenci wyższych uczelni technicznych w Polsce. Seminarium stanowiło okazję do wymiany wiedzy i doświadczeń pomiędzy środowiskiem naukowym i technicznym, a więc wszystkimi uczestnikami procesu inwestycyjnego i kadrą zajmującą się zarządzaniem oraz utrzymaniem obiektów inżynierskich. Uroczystego otwarcia obrad dokonali m.in. dr hab. inż. Arkadiusz Madaj, Przewodniczący Komitetu Organizacyjnego seminarium oraz prof. dr hab. inż. Adam Wysokowski, Przewodniczący ZMRP. Następnie ogłoszono wyniki konkursu Dzieło Mostowe Roku organizowanego przez ZMRP. Nagrody przyznano w kategoriach:

• konstrukcja obiektu mostowego: Most pieszo‑rowerowy przez Wisłę w Warszawie; Inwestor: Miasto Stołeczne Warszawa – Zarząd Dróg Miejskich; Projekt: Schuessler‑Plan Inżynierzy Sp. z o.o.; Wykonawca: BUDIMEX S.A.;
• rewitalizacja obiektu mostowego: Most „Delfinów” przez rzekę Regę w Trzebiatowie; Inwestor: Gmina Trzebiatów; Projekt: PONT‑PROJEKT Sp. z o.o. Wykonawca: STRABAG Sp. z o.o.;
• wdrożenie nowych technologii: Estakada ES‑119 w ciągu drogi ekspresowej S6 na obwodnicy Koszalina i Sianowa; Inwestor: Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w Szczecinie; Projekt: Transprojekt Gdański Sp. z o.o.; Wykonawcy: Polbud‑Pomorze Sp. z o.o. (lider konsorcjum), Wibra Infrastruktura Sp. z o.o. (partner konsorcjum), Miejskie Przedsiębiorstwo Dróg i Mostów S.A. (partner konsorcjum).

Komitet naukowy, pod przewodnictwem prof. dr hab. inż. Witolda Wołowickiego, przygotował bogaty program merytoryczny. Obrady podzielono na pięć sesji tematycznych, podczas których wygłoszono ok. 30 referatów. Ich tematyka obejmowała aspekty materiałowe i technologiczne dotyczące nowobudowanych obiektów oraz przebudowywanych i wzmacnianych; zagadnienia ich utrzymania i modernizacji; diagnostykę, naprawę, a także koszty realizacji inwestycji. Omówiono m.in. metody zabezpieczania przed korozją konstrukcji sprężonych, zastosowanie czujników światłowodowych DFOS do wykrywania uszkodzeń kabli sprężających oraz wykorzystanie łopat turbin wiatrowych do budowy kładki dla pieszych czy dźwigarów dużej rozpiętości do wznoszenia obiektów mostowych. Zaprezentowano też technologie budowy obiektów na przykładzie, np.: tunelu drogowego na obwodnicy Szczecina; estakady w ciągu obwodnicy Starachowic i mostu łukowego na rzece San.

Sesję trzecią stanowił panel dyskusyjny pt. „Kryteria identyfikacji obiektów historycznych jako zabytkowe oraz zasady oceny ich przydatności użytkowej i stanu technicznego”. Referaty wprowadzające, które były podstawą do dyskusji, dotyczyły: historycznych konstrukcji mostowych w systemie ochrony zabytków (dr Andrzej Siwek, Narodowy Instytut Dziedzictwa); zagadnień wzmacniania zabytkowych konstrukcji mostowych (mgr Robert Kola, Narodowy Instytut Dziedzictwa, Oddział Terenowy w Toruniu); propozycji karty ewidencyjnej mostu lub wiaduktu wpisanego lub niewpisanego do rejestru zabytków (dr hab. inż. Janusz Rymsza) oraz inżynierskiej metody oceny zabytkowej wartości mostu lub wiaduktu (dr hab. inż. Barbara Rymsza). Omówiono wyzwania jakie stoją przed inżynierami zajmującymi się utrzymaniem, remontem i wzmacnianiem obiektów historycznych i dyskutowano, które z nich należy uznać za zabytkowe, a więc takie które mają swoją wartość historyczną, artystyczną i naukową oraz jak skutecznie je ewidencjować i jakie kryteria brać pod uwagę przy ocenie ich wartości zabytkowej. Pomocna w tej ocenie może być zaprezentowana autorska inżynierska metoda, która będzie stanowiła skuteczne narzędzie wspierające pracę inżynierów i przedstawicieli służb konserwatorskich i już została zastosowana w przypadku dwóch obiektów sklepionych. Metoda określa cztery kategorie zabytkowych obiektów mostowych: I – zabytek wyjątkowy; II – zabytek cenny; III – zabytek godny uwagi; IV – obiekt nie jest zabytkiem. Kwalifikuje się do nich obiekty na podstawie przyznanej punktowej oceny walorów zabytkowych, uwzględniając wartość historyczną oraz inżynierską. Zasady ewidencjonowania zabytków określa rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem (Dz. U. z 2011 poz. 661). Podkreślono konieczność przyspieszenia prac dotyczących rozpoznania, dokumentowania i wartościowania zasobów oraz wypracowania narzędzi umożliwiających typowanie obiektów do ochrony konserwatorskiej, co wymaga współpracy środowiska konserwatorskiego i inżynierskiego. W dyskusji omówiono też m.in. doświadczenia z rozwiązywania podobnych problemów w Czechach (prof. dr hab. inż. Jan Bień).

Miłym akcentem seminarium była uroczysta kolacja, która umożliwiła integrację środowiska oraz kontynuację rozmów kuluarowych.

Ewelina Kowałko 

Materiały Budowlane 07/2025, strona 253 (spis treści >>)

ARBOCEL®

jrs.pl

Materiały Budowlane 07/2025, strona 252 (spis treści >>)

Wykonawcy po raz XXI wybrali najlepsze marki w budownictwie

Ranking Budowlana Marka Roku 2025, którego wyłącznym organizatorem jest ASM Research Solutions Strategy, wyłonił najlepsze marki w sektorze materiałów budowlanych, firm generalnego wykonawstwa, dystrybutorów oraz mediów branżowych działających na rynku polskim. Uroczysta gala ogłoszenia wyników odbyła się 4 czerwca br. w hotelu Windsor w Jachrance.

Budowlana Marka Roku to nie tylko prestiżowe wyróżnienie, ale przede wszystkim efekt ogólnopolskich badań rynkowych przeprowadzanych wśród kilku tysięcy firm wykonawczych. W tym roku po raz pierwszy w historii plebiscytu badaniem objęto producentów stolarki budowlanej. Ponadto uwzględniono kategorię wykonawców domów jednorodzinnych, a także wyłoniono marki i firmy, które cieszą się największym zaufaniem i uznaniem w budownictwie. Tradycyjnie przyznano nagrody indywidualne Marketer XXI wieku oraz Promotor XXI wieku osobom, które mają duże osiągniecia w marketingu i strategii produktowej.

Tytuł Marketera XXI wieku otrzymała Alicja Rzeczkowska – manager firmy Somfy, a Promotora XXI wieku Anna Kaminska – Członek Zarządu Grupy PSB Handel i Andrzej Kaczor – Dyrektor Zarządzający firmy Soudal.

Srebrną Budowlaną Markę Roku 2025 w kategorii Open wręczono firmie Mapei. W kategorii materiały budowlane tytułem Złotego Championu Roku 2025 nagrodzono 13 wyrobów, w tym m.in. okna dachowe Fakro oraz kleje montażowe w kartuszach i piany montażowe firmy Soudal, natomiast Srebrnym Championem Roku 2025 – silikony firmy Soudal.

Złotą Budowlaną Marką Roku 2025 uhonorowano 24 wyroby w tym m.in.: okna dachowe i eko markę Fakro; piany montażowe oraz silikony Soudal; bitumiczne pokrycia dachowe Icopal i styropian Termo Organiki. Ponadto nagrodę tę otrzymała Grupa PSB Handel, jako dystrybutor przyjazny fachowcom. Laureatem Srebrnej Budowlanej Marki Roku 2025 zostało 14 wyrobów, m.in.: blacha modułowa firmy Blachy Pruszyński; kleje do płytek i silikony Mapei oraz styropian firmy Austrotherm, a Brązowej Budowlanej Marki Roku 2025 – 3 wyroby. Ponadto pięć wyrobów, w tym okna elewacyjne Fakro i hydroizolacje firmy Sika Poland, otrzymało wyróżnienia.

W rankingu Budowlana Marka Roku 2025 przyznano też nagrody Marka Przyjazna Fachowcom. Tytułym tym nagrodzono: Mapei; Fakro i Blachy Pruszyński, a wyróżnienia otrzymały marki: Braas; Budmat Bogdan Więcek; Farby Kabe oraz Wiśniowski. Pełna lista laureatów Rankingu Budowlana Marka Roku 2025 dostępna jest na: www.budowlanamarkaroku.com 

Przedstawiciele nagrodzonych firm z organizatorami rankingu Fot. archiwum ASM

Materiały Budowlane 07/2025, strona 252 (spis treści >>)

Produkcja drewnianych budynków prefabrykowanych w polskich firmach

Prefabrykowane domy drewniane (panelowe i modułowe), to rozwijająca się obecnie i przyszłościowa branża budownictwa, która przyczyni się do zmniejszenia emisji CO2. Nowoczesne budynki drewniane charakteryzują sięm.in. trwałością, energooszczędnością, dużą elastycznością projektową, estetyką oraz szybkością budowy niezależnie od warunków atmosferycznych. Przewagą modułowych domów drewnianych nad panelowymi jest to, że gotowe moduły mogą być całkowicie wykończone w fabryce, nawet z wyposażeniem, a następnie są szybko i sprawnie montowane na placu budowy (najczęściej przez producenta) i nadają się do natychmiastowego użytkowania. Jak podkreślają producenci, budynki takie w 90% powstają w fabryce. Prefabrykowane domy modułowe nie muszą być trwale związane z gruntem, dzięki czemu można je łatwo zdemontować i przenieść w inne miejsce. Ponadto łatwo je rozbudowywać.

W Polsce prefabrykowane domy modułowe z drewna produkują m.in. firmy Andrewex Construction oraz MOD21. Są one przeznaczone przede wszystkim na rynki zagraniczne, ale obecnie coraz częściej wytwarzane są również na zamówienie rodzimych firm, gdyż stają się popularne w naszym kraju. Grupa dziennikarzy z czasopism budowlanych miała okazję obejrzeć produkcję w tych firmach podczas wizyty studyjnej, zorganizowanej przez Stowarzyszenie Energooszczędne Domy Gotowe (SEDG), która odbyła się 27 maja br. Stowarzyszenie wspiera rozwój nowoczesnego budownictwa drewnianego, jako energooszczędnego, szybkiego w realizacji i przyjaznego środowisku naturalnemu.

MOD21 – modułowe obiekty prefabrykowane

Firma MOD21, należąca do Grupy ERBUD, powstała w 2021 r., aby produkować moduły prefabrykowane z drewna na rynek niemiecki, ale coraz dynamiczniej rozwija się również rynek polski. Moduły, wytwarzane w nowoczesnej fabryce w Ostaszewie k. Łysomic, wykorzystywane są przede wszystkim do wznoszenia szkół, przedszkoli, biur, hoteli, a obecnie także budynków mieszkalnych. Dziennie powstaje tam 375 m2 modułów, czyli 90 – 100 tys. m2 gotowej powierzchni użytkowej rocznie.

Stosowane w fabryce w Ostaszewie drewno klejone krzyżowo pochodzi z importu, natomiast firmaMOD21 zapewnia planowanie i nowoczesną technologię produkcji modułów oraz realizację obiektów pod klucz. Czas budowy jest bardzo krótki w porównaniu z innymi technologiami, np. budynek szkoły o powierzchni użytkowej 2500 m2 powstaje w ciągu pięciu miesięcy. Firma skraca czas budowy nawet o 70% w porównaniu z tradycyjnymi technologiami.

Moduł z wykończoną łazienką produkcji firmy MOD21 Fot. archiwum SEDG

Dzięki elastycznemu projektowi, budynki modułowe firmy MOD21 można łatwo dostosowywać do nowych funkcji i indywidualnych potrzeb inwestorów.

Andrewex Construction – prefabrykaty i moduły

Firma należy do Grupy Andrewex i od lat siedemdziesiątych XX wieku produkuje w Cierpicach k. Torunia wielkogabarytowe konstrukcje z drewna klejonego warstwowo, które również wytwarza. Powstają z nich obiekty takie, jak hale sportowe i koncertowe, obiekty handlowe, budynki dydaktyczne, centra kultury itp.

W 2022 r. fabryka w Cierpicach została rozbudowana i zmodernizowana oraz poszerzyła swoją ofertę o produkcję prefabrykowanych modułów z drewna klejonego warstwowo w celu zastosowania w wielopiętrowych budynkach mieszkalnych i użyteczności publicznej.

Produkcja elementów prefabrykowanych budynku Polskiej Stacji Antarktycznej w firmie Andrewex Construction Fot. archiwum firmy Andrewex Construction

W technologii dwuwymiarowych paneli i modułów wolumetrycznych wybudowano m.in. modułową szkołę w Niemczu k. Bydgoszczy i hybrydową drewnianą poradnię psychologiczno- -pedagogiczną w Wielkiej Nieszawce, a także dwukondygnacyjny biurowiec w Cierpicach i czterokondygnacyjny budynek mieszkalny w Gdańsku.

Jednym z najbardziej prestiżowych projektów realizowanych przez Andrewex Construction jest udział w budowie nowego budynku głównego Polskiej Stacji Antarktycznej im. Henryka Arctowskiego na zamówienie Instytutu Biochemii i Biofizyki Polskiej Akademii Nauk. Firma odpowiada za projekt warsztatowy, prefabrykację i montaż konstrukcji głównej w formie ram z drewna klejonego warstwowo, stropów z drewna klejonego krzyżowo i lekkiego szkieletu drewnianego oraz ścian zewnętrznych w postaci paneli z lekkiego szkieletu drewnianego o zróżnicowanej, trójwymiarowej geometrii. Warto przypomnieć, że 50 lat temu firma Andrewex Construction wyprodukowała drewnianą konstrukcję dwóch budynków Polskiej Stacji Antarktycznej na Wyspie Króla Jerzego.

Krystyna Wiśniewska

Materiały Budowlane 07/2025, strona 251 (spis treści >>)

SODASIL

jrs.pl

Materiały Budowlane 07/2025, strona 250 (spis treści >>)