Wykonywanie tynków z zastosowaniem fabrycznie gotowych, suchych zapraw do mechanicznego nakładania zyskało w ostatnich latach w Polsce na popularności. Oferta produktów w tej dziedzinie jest coraz bogatsza. Mechanizacja procesu tynkowania oraz wykorzystywanie gotowych mieszanek o stabilnym składzie pozwalają na znaczne zwiększenie wydajności robót oraz na osiągnięcie wysokich walorów technicznych i estetycznych tynków. Zdarza się często, że ekipy wykonawcze składają się z pracowników odpowiednio przeszkolonych, lecz nieposiadających wykształcenia budowlanego. Efektem tego są występujące nierzadko usterki wypraw tynkarskich spowodowane nieznajomością zasad sztuki budowlanej.

Wapno to jedno z najstarszych spoiw budowlanych znanych ludzkości. Obecnie główny obszar jego zastosowania stanowią zaprawy murarskie i tynkarskie (ok. 45% światowego zużycia spoiw wapiennych), a także wyroby wapienno-piaskowe (silikatowe) i beton komórkowy. Przyczyną popularności wapna jako spoiwa lub składnika spoiwa w zaprawach przeznaczonych do łączenia cegieł i do tynkowania jest nadawanie tym tworzywom korzystnych właściwości:
- dobrej urabialności mieszanki;
- długiego czasu zachowania zdolności roboczych;
- dużej zdolności zatrzymywania wody (obniżenie desorpcji)…

W krajowej praktyce budowlanej coraz szersze zastosowanie znajdują cementy z dodatkami mineralnymi. Wynika to z efektywnego obniżenia kosztów produkcji przez zastąpienie części klinkieru portlandzkiego dodatkami mineralnymi i prowadzi do uzyskania spoiw bardzo dobrej jakości, charakteryzujących się dużą odpornością na korozyjne działanie mediów agresywnych. W artykule przedstawiono właściwości wybranych cementów z dodatkami mineralnymi, ze szczególnym uwzględnieniem właściwości cementów wieloskładnikowych CEMII/B-MiCEMV/A,B, zawierających co najmniej dwa dodatki mineralne: granulowany żużel wielkopiecowy (S), popiół lotny krzemionkowy (V) i/lub kamień wapienny (L; LL). Porównano podstawowe właściwości normowe cementów.

Zgodnie z art. 9, ust. 1 ustawy o wyrobach budowlanych z 16.04.2004 r. (Dz.U. nr 92/2004, poz. 881), aprobaty techniczne mogą być udzielane w przypadku wyrobów budowlanych objętych mandatami Komisji Europejskiej na opracowanie europejskich norm zharmonizowanych lub wytycznych do Europejskich Aprobat Technicznych, dla których nie ustanowiono Polskiej Normy wyrobu, albo wyrobów budowlanych, których właściwości użytkowe, odnoszące się do wymagań podstawowych, różnią się istotnie od właściwości określonych w Polskiej Normie wyrobu. Wykaz mandatów zamieszczony jest w obwieszczeniu Ministra Infrastruktury z 5 lipca 2004 r. (Monitor Polski nr 32/2004, poz. 571).

Pierwsze prace na temat włókien węglowych stosowanych zamiast włókien stalowych lub szklanych w technologii kompozytów cementowych zostały opublikowane w latach osiemdziesiątych ubiegłego stulecia. Rozmaitość stosowanych włókien węglowych różniących się długością, współczynnikiem kształtu L/d (L – długość włókna, d – średnica włókna) oraz matryc cementowych o w/c wynoszącym 0,3 ÷ 0,5, zawierających różne dodatki i domieszki, np. pyły krzemionkowe, sprawiają, że bardzo trudno jest dokonać prostego podsumowania oddziaływania włókien węglowych na matrycę cementową.

Pomimo powszechności betonu z popiołem lotnym, beton wysokopopiołowy (ang. HVFAC) jest nadal w Polsce novum, natomiast z powodzeniem jest stosowany w wielu niestandardowych konstrukcjach w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Australii, Indiach i Chinach. W Polsce wciąż występuje asekuracyjne podejście do betonów z dużą zawartością popiołów lotnych, które należy uznać za uzasadnione ze względu na brak kompleksowych badań łączących charakterystyki materiałowe z właściwościami takiego betonu. Stosowanie betonów wysokopopiołowych wyraźnie wpisuje się w zrównoważony rozwój w technologii betonu, prowadzący do racjonalnego gospodarowania zasobami surowcowymi i ograniczenia emisji CO2…

Domieszki plastyfikujące – plastyfikatory (grupa BV) to środki chemiczne najczęściej na bazie lignosulfonianów o różnym stężeniu, których podstawowym zadaniem jest zmniejszenie ilości wody zarobowej o 5 – 15%. Dzięki temu można obniżyć stosunek wodno-cementowy przy utrzymaniu założonej wyjściowej konsystencji lub poprawić urabialność bez zmiany stosunku w/c (rysunek 1). Kolejną korzystną cechą betonu z dodatkiem plastyfikatorów jest jego zwiększona odporność na segregację składników oraz możliwość nadania właściwej konsystencji również mieszance na bazie trudno urabialnych kruszyw (łamanych lub o ziarnach płaskich i wydłużonych).

Innowacyjna technologia krystalicznego uszczelniania struktury betonu opiera się na reakcji wody, wapna i aktywnych składników zawartych w domieszce. W efekcie powstają miliony nanokrystalicznych struktur w postaci włókien, które zapełniają wolne przestrzenie w matrycy cementowej, ograniczając możliwość penetracji betonu przez wodę. Produkty krystalizacji wypełniają pory kapilarne w betonie oraz zamykają rysy włosowate. Należy podkreślić, że zastosowanie domieszek BETOCRETE®-Seria C pozwala na znaczne zwiększenie odporności betonu na korozję chlorkową, dzięki ograniczeniu penetracji matrycy cementowej przez wodę nie tylko w warstwie przypowierzchniowej, ale w całej objętości elementu.