dr inż. Bartłomiej Monczyński, Polskie Stowarzyszenie Mykologów Budownictwa

Adres do korespondencji: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. 

W przeszłości nie były znane materiały hydroizolacyjne we współczesnym tego słowa znaczeniu [1]. Mimo to, całkiem dobrze radzono sobie z problemem zawilgocenia, a jednym z najważniejszych materiałów, po który sięgano, była glina. Jej właściwości znano i wykorzystywano od zarania dziejów, a ślady stosowania odnaleźć można zarówno w najwcześniejszych przekazach piśmiennych, jak i w zachowanych do dziś budowlach historycznych. 

Literatura
[1] Monczyński B. Rozwój technologii materiałów hydroizolacyjnych. Izolacje. 2023; 6: 108 – 112.
[2] Eckert W, Filipowicz P, Młynarczyk G, Pedrycz W, Rouba BJ. Optymalizacja metod konserwacji. Zagadnienie nierównowagi wilgotnościowej w obiektach zabytkowych. Narodowy Instytut Dziedzictwa, Warszawa 2022.
[3] Tajchman J, Jurecki A. Historia Technik Budowlanych – fundamenty, rusztowania, mury, więźby, sklepienia. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2020.
[4] Rouba BJ. Pielęgnacja świątyni i innych zabytków. Książka nie tylko dla księży. Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Toruń 2014.
[5] Tajchman J. Rozwiązania patologiczne w konserwacji i restauracji zabytków architektury (wybrane przykłady) [w:] J. Jasieńko, A. Klimek, Z. Matkowski, K. Schabowicz (red.), „Problemy remontowe w budownictwie ogólnym i obiektach zabytkowych”, Dolnośląskie Wydawnictwo Edukacyjne, Wrocław 2006, s. 69–91.

Materiały Budowlane 03/2026, strona 84-85 (spis treści >>)