Przez wieki wapno było podstawowym materiałem w zaprawach murarskich, później również tynkarskich. Sytuacja zmieniła się w momencie pojawienia się na rynku cementu. Nie bacząc na pozytywne doświadczenia zgromadzone wciągu stuleci, zaczęto w zaprawach coraz śmielej zastępować wapno cementem. Z czasem zaprawy z wapnem stały się w budownictwie „niechcianym dzieckiem”, któremu niesłusznie zaczęto przypisywać wyłącznie złe cechy, a więc: dłuższy czas wiązania, który opóźnia postęp robót; niższą wytrzymałość mechaniczną oraz mniejszą mrozoodporność w porównaniu z zaprawami cementowymi.