We wczesnych latach pięćdziesiątych XX wieku dr Fernando Lizzi zapoczątkował nowy sposób myślenia o fundamentach. Obserwując naturę, opracował i rozwinął pomysł „pali korzeni” (pali radice), o niewielkiej średnicy, które wykonane w odpowiednim układzie – długości, nachylenia i rozstawu – tworzą wraz z podłożem strukturę podobną do systemu korzeniowego drzew, zdolną do przenoszenia sił pionowych i poprzecznych, zarówno wciskających, jak i wyrywających. Pomysł ten pozwolił na tworzenie lekkich, wyrafinowanych konstrukcji fundamentów o pełnych możliwościach, a niekiedy nawet większych niż stosowane powszechnie masywne bloki lub pełnowymiarowe pale.