Przez ostatnie kilkanaście lat zagubiliśmy gdzieś wiedzę gromadzoną przez murarzy i budowniczych przez setki lat. Dawni murarze wiedzieli, że niema zapraw uniwersalnych, że zaprawę dobiera się w zależności od nasiąkliwości cegieł, że podczas murowania uwzględnia się nawet temperaturę otoczenia. Zaprawy przygotowywane w bardzo gorące dni różniły się nieznacznie składem od tych wykonywanych w dni chłodne. Dawniej murowano w zimie tylko w wyjątkowych sytuacjach, a kiedy to robiono, to starano się, aby w początkowym okresie wiązania zaprawa miała temperaturę na tyle wysoką (30 – 40 °C), aby nie nastąpiło jej przemrożenie, co wiąże się z utratą właściwości wiążących.