Przepisy kodeksu cywilnego w art. 471 i następnych regulują odpowiedzialność kontraktową za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania. Korzystając z tego przepisu, inwestor powinien wykazać, iż poniósł szkodę, która pozostaje w związku przyczynowym z niewykonaniem lub nie należytym wykonaniem prac przez wykonawcę. Szkoda oznacza zarówno rzeczywisty uszczerbek majątkowy, jak i ewentualne utracone korzyści. Domniemywa się przy tym, że wykonawca ponosi winę za nienależyte wykonanie zobowiązania i wystarczy ustalenie choćby najniższego stopnia winy nieumyślnej w postaci niedbalstwa. Oznacza to przeniesienie na wykonawcę ciężaru dowodu braku własnej winy.