Koncepcja budynku pasywnego powstała pod koniec lat osiemdziesiątych XX w. w Instytucie Mieszkalnictwa i Środowiska w Darmstadt (Niemcy). Opracował ją zespół kierowany przez dr. Wolfganga Feista. Zgodnie z jego definicją dom pasywny to budynek o zapotrzebowaniu na energię do ogrzewania wnętrza nie większym niż 15 kWh/m2 powierzchni użytkowej rocznie, w którym komfort cieplny jest zapewniony przez pasywne źródła ciepła (mieszkańcy, urządzenia elektryczne, ciepło słoneczne, ciepło odzyskane z wentylacji). W efekcie budynek nie potrzebuje autonomicznego, aktywnego systemu ogrzewania.