Wielkie budowle, będące pomnikami historii nie tylko architektury, ale i rozwoju kultury, są przykładami kunsztu budowniczych, mimo że nie dysponowali oni takim wsparciem technicznym, jakim dysponuje obecnie projektant i wykonawca. Oczywiście dawniej, tak jak  i obecnie, również popełniano błędy i w efekcie przetrwały tylko te obiekty, które były właściwie wykonane. Jeszcze niedawno w podręcznikach budownictwa jedyne zalecenia jak konstruować ściany dotyczyły określenia ich minimalnej grubości w zależności od wysokości, a praktycznie liczby pięter budynku. Do wznoszenia ścian stosowano tradycyjnie cegły pełne o wymiarach zbliżonych do formatu 1NF łączone zaprawą wapienną, a od początku XX w. cementowo-wapienną. Oczywiście ściany budynków wykonywano również z drewna, ale ten sposób budowania zawsze był ograniczony do obiektów o małym znaczeniu i zazwyczaj krótkim okresie użytkowania. Problemem konstrukcji drewnianych były i są nie tylko mała odporność na ogień, ale i trwałość.