Metoda wskaźnika dojrzałości wykorzystuje zależności czas – temperatura – ciepło wydzielane podczas wiązania betonu i na podstawie stopnia hydratacji pozwala na obliczenie uogólnionego wieku betonu. Takie podejście umożliwia łatwe określenie parametrów betonu związanych ze stopniem hydratacji, np. wytrzymałość na ściskanie, porowatość, ciepło hydratacji. Temperaturowa zależność przyrostu wytrzymałości została opisana już w Anglii na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych. Wkrótce idea ta została wdrożona w Szwecji oraz Danii celem nieniszczącej oceny przyrostu wytrzymałości betonu w miejscu jego wbudowania.