W Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 6 listopada 2008 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, pojawiło się nowe wymaganie, nie mające tradycji w polskich przepisach techniczno-budowlanych. Chodzi o § 321 ust. 2: We wnętrzu przegrody, o której mowa w ust. 1, nie może występować narastające w kolejnych latach zawilgocenie spowodowane kondensacją pary wodnej. Merytorycznie wymaganie to nie budzi zastrzeżeń; podobny zapis znany jest m.in. z National Building Code of Canada, choć tam wynika on z dużego udziału drewnianych budynków szkieletowych, szczególnie wrażliwych na kondensację wewnętrzną. Natomiast redakcja tekstu Rozporządzenia i Załącznika nr 2 Wymagania izolacyjności cieplnej i inne wymagania związane z oszczędnością energii nasuwają trochę uwag i aż się prosi o erratę.
    Zacznijmy od tytułu Załącznika nr 2; był on dobry przy starej zawartości, ale wobec pojawienia się w nim tematyki kondensacji powierzchniowej i wgłębnej ten tytuł stał się zbyt wąski. W rozporządzeniu występuje przy tym jednoznaczne powołanie na PN-EN ISO 13788:2003 Cieplno-wilgotnościowe właściwości komponentów budowlanych i elementów budynku. Temperatura powierzchni wewnętrznej konieczna do uniknięcia krytycznej wilgotności powierzchni i kondensacja międzywarstwowa.