Już w pierwszych normach europejskich (EN) dotyczących badań odporności ogniowej wyrobów budowlanych i elementów budynku opublikowanych w latach 1999 – 2000 wyodrębniono zakres bezpośredniego zastosowania wyników badań, pozostawiając niezdefiniowany obszar określany jako zakres rozszerzonego zastosowania, czyli zakres zmian, które można wprowadzić w wyrobie budowlanym lub elemencie budynku i które są akceptowane jako niezmieniające klasyfikacji w zakresie odporności ogniowej. Podstawą do ustalenia zakresu bezpośredniego zastosowania jest badanie (lub zestaw badań) odporności ogniowej wg odpowiedniej europejskiej normy badań do oceny jednego, badanego rozwiązania.